Laagmallrats's Blog

October 29, 2009

Silip sa Bingohan: Fieldwork sa SM City Stella Monette Solis de Castro

Filed under: Uncategorized — laagmallrats @ 6:40 am

Silip sa Bingohan: Fieldwork sa SM City
Stella Monette Solis de Castro
2007-55148
III – BA Anthropology
stella_monette08@yahoo.com

Abstract
Ang Bingo ay isang popular na laro sa Pilipinas. Sa ano mang okasyon,
lalo na sa mga baryo, ito ay isa sa mga highlight na laro. Lahat ay naaaliw,
bata man o matanda, babae man o lalaki at maging sino man sa lipunan. Ito
ay tinuturing na pampalipas oras o paraan upang maaliw ang mga
miyembro ng pamilya at mga ka-baryo. Ngunit nang ito ay dumating na sa
mga mall, nag-iba na rin ang ilang mga paraan sa paglalaro nito. Hindi na
libre ang mga cards at serbisyong natatanggap ng isang manlalaro. Hindi
na rin sa libangan lang natatapos ang larong Bingo, ito rin pala ay isang
anyo ng hanapbuhay para sa mga manlalaro.

Keywords
Dauber – ginagamit ng mga manlalaro upang markahan ang mga numero sa
card
Caller – ang taong nag-aanounce ng mga letra at numero ng bola
False Alarm – ito ay kilala rin sa tawag na “Bongo,” kung saan may
sumigaw ng “Bingo” ngunit hindi pala nag-mamatch ang kanyang mga
numero at letra sa mga inanounce ng caller. Ito ay nangyayari dahil marahil
mali ang pagkakarinig ng manlalaro sa tamang numero at letra ng bolang
nabunot.

Introduction

Ang tanging paraan upang maiwasan ng mga antropolohista ang pagimpluwensya sa mga taong kanilang pinag-aaralan ay ang manatiling
obhetibo at walang kinikilingan bilang isang taga-labas na nakatingin sa
loob. Mahalagang iwasan nila ang ano mang emosyonal na koneksyon sa
kanilang mga pinag-aaralan upang hindi makompromiso ang kanilang
pagiging obhetibo.

Ang mga antropolohista ay nakapamumulpol ng mga impormasyon sa
pamamagitan ng participant observation method. Ito ang pansamantalang
pagiging o pagpapanggap na kabilang sa mga miyembro ng grupo na pinagaaralan.

Nakakakuha rin sila ng mga firsthand information sa mga
pinagkakatiwalaan nilang mga impormante na may malawak na kaalaman
tungkol sa sabjek.

Bilang isang mag-aaral na napapa-ilalim sa programang Agham-tao ng
unibersidad, mahalagang matutunan ang mga metodong kagaya nito upang
maging matagumpay ang isang pananaliksik. Hindi kasi madali ang
makisalamuha, makiramdam at makipamuhay sa ibang tao lalo na kung
hindi mo sila kilala at bago ka lang sa lugar na pinag-aaralan. Mayroong
mga hustong kasanayan at kakayahan na dapat munang matutunan at
mahubog habang nag-aaral upang maging tama ang direksyon ng
pananaliksik at hindi masayang ang panahon at pagod sa pagsusuri sa mga
hindi makabulugang detalye.

Ngunit nararapat ding isipin na hindi sapat ang pag-aaral sa loob
lamang ng silid-aralan. Alalahaning may mas malaki pang mundo sa labas
na dapat bigyang pansi, unawin, at kung nararapat ay baguhin. Aanhin nga
ba ang teorya kung hindi rin naman ito naisasapraktika? Makabubuti sa
isang mag-aaral kung mararanasan mismo niya ang tunay na ibig sabihin ng
mga teorya at mai-apply ito sa pang araw-araw niyang mga gawain.
Kaya sa aming klase sa Anth 125 o Peoples and Cultures of Mindanao,
ay napagdesisyonan namin na mag-fieldwork. Ito ay isinagawa namin sa SM
City noong September 26, 2009. Ang bawat estudyante ay may naka-ukol na
site sa mall na pag-aaralan sa loob ng isang araw. Dito ay inaasahang
magagamit namin ang aming mga natutunan sa klase at may bago rin
kaming matutunan na maibabahagi pabalik sa klase.

Materials and Methods

Ang na-assign sa akin ay ang Bingo Section ng mall. Kagaya nga ng
nabanggit ko kanina, ay ginamit ko ang participant observation method sa
aking fieldwork. Ang aking layunin sa pagpunta ko doon ay upang makasilip
sa pang araw-araw na buhay ng mga taong naglalaro at nagtatrabaho doon.
Sinabi kong “makasilip” lamang dahil alam kong maliit na parte lamang ang
aking makikita dahil iilang oras lang naman ang aking itatagal doon. Hindi
tulad ng fieldschool na mamamalagi talaga ang isang researcher sa fieldsite
sa loob ng isa o dalawang buwan.

Results and Discussion

Tinanghali na kami ng dating sa mall noong Sabadong iyon, kung
iisipin ay dalawang oras na kaming huli. Medyo na-guilty ako pero mas
natawa sa takbo ng mga pangyayari noong mga oras na iyon. Guilty, kasi
alam kong hindi patas iyon para sa mga taong pumunta on time, at hindi rin
ako matutuwa kung sa akin nangyari iyon. Pero ang nakakatawa ay isip
kami ng isip kung ano ang sasabihin naming “dahilan” o mas tama siguro
kung sasabihing “alibi” na isasagot sa iba pa naming mga ka-klase sakaling
magtanong sila. Napa-isip tuloy ako, paano kaya kung hindi lang pala kami
ang nahuli ng dating, paano kaya kung iyon din ang iniisip ng mga taong
iyon sa mga oras na ito? Pumasok sa isip ko bigla na kaya mababa ang
tingin ng mga taga-ibang bayan sa atin pagdating sa pamamahala ng oras
dahil binubuhay natin ang kulturang Filipino time, ginagawa kahit mali,
dinidepensahan kahit mali at pinapatuloy kahit gaano man ito kakapunapuna.
Sa pangalan pa lang, nakaka- insulto na. Pero kagaya nga ng sinabi ko
kanina, buhay na buhay ang kulturang ito dahil may mga humabol pa
kaming mga kasama mga bandang alas dos ng hapon at masayang-masaya
pa kaming sinalubong.

Pagdating namin sa mall ay dumiretso kaagad kami sa Bingo section.
Kasama ko sina Katrina at Adjeralie. Masaya ako dahil nag-volunteer sila na
samahan ako sa site ko dahil hindi ko talaga alam kung saan iyon at hindi ko
rin alam kung ano ang gagawin ko pagdating ko doon. Tama nga ang hula
ko. Lahat kami nakatanga lang dahil first time naming na pumasok sa
section na iyon. Okay lang namang magmukhang tanga basta may kasama
ka na nakakadama rin ng mga nararamdaman mo. Nakakalito na. Ang dami
ng mga taong dumaraan, papunta at pabalik at may mga paikot-ikot pa.
Dahil naninibago kami sa kapaligiran, idinadaan na lang namin sa tawa ang
lahat ng para sa amin ay hindi karaniwan. Pero alam naman talaga naming
na defense mechanism lang iyon at kung may hindi man karaniwan doon,
kami iyon.

Matagal kaming nag-istambay sa labas at nag-agaw loob kung
papasok ba o hindi. Inabot pa kami ng ilang minuto ng pagtutulakan kung
sino ang mauuna at saan pupunta. Medyo nalito kami kasi hindi namin
nakita kung saan ang ticket booth o pinagbebentahan ng mga game cards.
Paano nga ba namin makikita iyon kung nasa labas naman kami. Pagkatapos
mag-ipon ng lakas ng loob para maka-bili ng game cards, naging back to
zero ang confidence level namin ng sinabi ng attendant na hindi sa kanila
binibili ang mga cards, sabay turo sa ticket booth doon sa kabila. Ang dami
pa ng mga nakarinig at nakatingin sa amin. Kung pwede lang sana bumukas
ang lupa at lamunin kami ng buo dahil sa hiya. So balik kami sa defense
mechanism namin na tumawa ng tumawa kahit wala naman talagang
nakakatawa. Hindi naman talaga masyadong marami ang mga taong
naglalaro doon noong mga oras na iyon, karamihan sa kanila nakasalamin.
Napansin ko na maraming mga upuan ang bakante.

Sa wakas natunton na rin namin ang ticket booth. Masyadong busy si
kuya attendant sa mga tickets, wala namang bumibili ng mga cards sa oras
na iyon pero bilang siya ng bilang sa mga tickets. Nakapaskil sa harap ang
mga prices ng mga cards. Ang package cost ng Regular Card ay P20.00 at
ang Winner-Takes-All Card ay P30.00 naman. Napag-alaman naming ang
isang Regular Card ay sinasabing good for three games dahil may 3 tatlo
itong sheets na iba-iba ang kulay. Ang isang sheet ay may dalawang set of
games na katumbas ng isang regular game. Sa mga Winner-Takes-All Card
naman ay may dalawang bonus games sa pagitan ng mga regular games.
Maya-maya pa ay nakapag-desisyon na kaming tatlo na bumili ng
Regular Card. Tinawag namin yung attendant ng “kuya,” normal lang
naman kasi iyon sa unibersidad bilang simbolo ng paggalang. Medyo
natagalan nga lang ang attendant kasi busy talaga siya sa pagbibilang ng
mga cards. Habang naghihintay, may isang lalaking customer na tumabi sa
amin. Naka-suot siya ng kulay green na shirt, kasintangkad ko yata siya,
mga nasa edad 25 hanggang 30 siguro iyon. Sinabihan niya ang attendant
na bibili siya ng sampung Winner-Takes-All Cards sabay abot ang P500.00.
Suki na yata siya doon kasi parang kaibigan na niya iyong attendant, nasabi
ko iyon dahil tinawag niya ang pangalan ng attendant at sinabi niya rin na
babalikan niya na lang mamaya ang sukli. Nag-usap rin sila sandali. May
sinabi siya sa attendant tungkol sa amin, halata naman siyang haliparot at
nakikipag-fling. Sinagot naman siya ng attendant na huwag daw siya
masyado tumabi sa amin dahil baka tawagin namin siyang “kuya.” Ang
masasabi ko lang sa kanya na sinigaw ko ng malakas na malakas sa isip ko
ay “Whatever!”

Nang mai-abot na ng attendant sa amin ang mga cards ay agad na
kaming naghanap ng mauupuan. Sinurvey naming yung lugar kung saan
kami magiging komportable. Habang naghihintay kami na matapos ang
10:30 AM na session, ginamit ko na ang pagkakataong iyon para
makapagmasid at mag-obserba sa mga tao sa paligid.

Heto na. Nahahati sa tatlo ang Bingo Section ng mall. Ang unang
parte ay para sa Online Bingo, kung saan maraming mga units doon na
nakaprograma na agad sa Bingo. Ang ikalawang bahagi ang No Smoking
Area na bukas lamang para sa lahat. Ang ikatlo ay ang Smoking Area, ito ay
air conditioned din at hindi tulad ng No Smoking Area, ito ay nakasara.
Napansin ko na well-lighted ang lugar, masyadong maliwanag parang
may lamay, masyadong ma-ilaw parang nandoon ka sa harap ng ataul, yung
maraming nakapaligid na ilaw. Ang alam ko sinadya nila iyon para hindi
mahirapan ang mga naglalaro at kumapa sa dilim, lalo pa’t mga pensioners
ang mga karaniwan nilang customers na may problema na sa mata, kagaya
nga ng sinabi ko kanina marami sa kanila ang mga nakasalamin. Sa tingin
ko ay may edad 50 na pataas ang mga taong iyon. Pero ang ganoong klase
ng lugar na may magandang lighting ay sadyang nakakapag-akit sa mga tao
na pumasok at maglaro.

Sa No Smoking Area may sampung mahahabang mga mesa na
nakahanay. Isang metro lamang ang distansya sa pagitan ng bawat mesa.
Mahaba nga ang mga mesa ngunit narrow ito kaya kung may uupo sa harap
ng isang tao ay magiging magkakalapit ang mga mukha nila. Kaya pala
yung mga naglalaro ng mag-isa o walang kasama ay hindi rin tinatabihan ng
ibang tao lalo na ng hindi kakilala. Mas pinipili ng mga tao na tumabi sa
gilid ng hindi kakilala kaysa umupo sa harapan. Dito ko nakita ang isang
anyo ng non-verbal communication na tinatawag na proxemics o kalapitan.

Ayon kay Edward Hall, isang antropolohista, ang paglalagay ng agwat sa
pagitan ng mga katawan at ang postura ng tao ay mga hindi sinasadyang
reaksyon sa mga pagbabagong nagaganap sa kanyang paligid. Naisip ko
lang na maaaring hindi talaga magkakakilala o malalapit na magkakakilala
ang mga taong nandoon dahil upang maging komportable ay kailangan
nilang lumayo sa iba. Maaari rin na isa itong paraan ng management upang
hindi masyadong mag-uusap ang mga tao at maiwasan ang paglikha ng
ingay.

Sa ganitong posisyon din ay naiiwasan ang pagkakaroon ng eye
contact o wala talagang eye contact na nagaganap. Isa rin itong anyo ng
non-verbal communication na tinatawag na oculesics kung saan sinasabing
makapangyarihan ang mga mata upang lumikha ng mga kahulugan. Ito ay
importante ring tanda ng confidence at social communication. Ipinapa-abot
ng mga mata ang mood ng isang tao.

Napag-usapan na rin lang ang tungkol sa paningin, isa rin sa napansin
ko na sa mga importanteng patakaran na nakapaskil sa loob at labas ng
Bingo section ay kulay dilaw o pula ang ginagamit, nakakakuha kasi ito ng
atensyon ng tao at mas madaling makita kumpara sa ibang madidilim na
mga kulay. Ang mga vest din ng mga aid at mga attendants ay kulay dilaw
at pula rin. Mga light colors din ang ginamit para sa mga daubers.

Napansin ko na mas marami ang mga umupo sa harap ng electronic
flash board kung saan umiilaw ang mga numerong tinatawag ng caller.
Pakiramdam ko, siguro mas importante na makita muna ng mga naglalaro
na umilaw ang numero para maging mas sigurado sila sa narinig nila.
Napansin ko kasi na medyo may katandaan na rin ang mga naglalaro kaya
baka nagkakadiperensya na rin ang kanilang pandinig.

Isa pa sa nakita ko ay marami sa mga naglalaro ang gumagamit ng
dalawa o tatlong upuan na pinagpapatong-patong. Nagtataka ako kung
preference lang ba nila iyon o may koneksyon din iyon sa kanilang mga
pisikal na nararamdaman, maaring sakit o kung ano. Karamihan rin sa mga
naglalaro ay mga kababaihan.

Kahit na may edad na ang mga taong naglalaro doon ay talagang
mabibilib ka sa kanila sa bilis mga galaw nila. Saludo ako sa hand and eye o
ear coordination nila dahil kaya nilang pagsabayin ang sampung game
cards na may tigdalawang games. Salamat sa mga makapangyarihang
daubers na tumutulong mapabilis ang mga trabaho nila. Tatak lang ng tatak
ang mga tumatama. Masyado silang naka-focus sa ginagawa nila na hindi na
nila iniisip na makipag-usap sa katabi kung mayroon man. Wala rin akong
masyadong nakikitang mga facial expressions habang naglalaro sila.
Humanga ako nang may nakita ako na nakasulat sa gilid ng isang dauber na
salitang “glue” at mukhang pamilyar ang hitsura ng cylindrical na container
na iyon. Yun pala, lalagyan talaga siya ng glue na may filter sa itaas at
nilagyan ulit ng pintura para magsilbing dauber. Malikhain nga talaga ang
mga Pilipino pagdating sa pagtitipid.

Maya-maya ay nag-announce na ang caller na magsisimula na ang
12:00 noon na session. Binigyan kami tig-isa ng isang aid ng kopya ng Game
Program at Mechanics. Itinalastas na rin ng caller ang color code,
production at series numbers bago ang opisyal na pagsisimula ng laro.
Medyo kinabahan ako bago magsimula ang laro. Hindi kasi ako komportable
sa lugar, kung hindi dahil sa klase na ito hinding-hindi ko talaga ito
gagawin. Mas pipiliin ko pa na matulog sa bahay at managinip ng kung anuano
kaysa mag-istambay sa lugar na hindi ako komportable. Sa pagsisimula
ng game, panay ang kantiyawan at tawa naming tatlo kapag nakakatama
kami ng numero. Alam ko medyo maingay kami kaya pagkatapos ng round
na iyon ay nagmadaling lumipat ang isang kalapit naming babae palayo sa
amin.

Pagkatapos ng ikalawang regular game ay pinili naming lumipat at
mag-obserba sa Smoking Area habang naghihintay ng ikatlong regular
game at nilalaro pa ang mga bonus games para sa mga nag-avail ng Winner-
Takes-All Card. Pagdating namin sa loob ay agad naming napansin na mas
konti ang mga tao doon pero mas bata kaysa sa mga nasa labas. Kung sa
labas ay nag-iisa lang ang mga naglalaro o kabilang sila sa isang malaking
grupo, dito karamihan sa kanila ay mga pares o mag-asawa at grupo ng mga
mukhang sosyal na mga middle aged na kababaihan na ang lakas bumuga
ng usok mula sa sigarilyo. Marami ring mga lalaki doon na mukhang mga
magbabarkada o magkumpare yata. Kahit na mas kakaunti ang bilang nila
kumpara sa mga tao sa No Smoking Area, napansin ko na mas lively ang
lugar. Mas liberated ang mga tao, pakiramdam ko dahil mas bata sila dito.
Halos lahat sila may hawak na sigarilyo.

Ayon kay Hans Eysenck, isang psychologist na gumawa ng profile ng
mga tipikal na mga naninigarilyo, extraversion ang karaniwang katangian
na ini-uugnay sa paninigarilyo. Ang mga naninigarilyo ay may tendency na
maging mapagkapwa, mapusok, mahilig magbaka-sakali, at maghanap ng
gulo.

Napansin kong medyo madumi ang paligid, lalo na ang sahig,
nakakadiri tingnan. Mas lalo pa akong nandiri ng makita ko ang isang sign
board kung saan nakasulat na “Do Not Spit on the Floor.” Maraming mga
ashtrays sa bawat mesa.

Plano sana namin na doon na maglaro ng ikatlong game kaya lang ay
halos sabay-sabay kami na nahilo dahil sa usok at mabilis kaming lumabas.
Paglabas naamoy talaga namin ang mga sarili naming nangamoy usok at
sigarilyo. Ang baho talaga.

Sa ikatlong game, Fullhouse na ang formation. Pakiramdam ko mabilis
na natatawag ang mga numero sa cards ko. Kinabahan ako baka manalo
ako. Dalawang numero na lang ang natira nang may biglang sumigaw ng
Bingo! Marami ang mga nadismaya pagkatapos ng laro, mabuti na iyon,
kahit papaano nakita ko naman na may mga emosyon rin naman pala ang
mga taong ito pagdating sa paglalaro. Mabilis din silang naglabasan
pagkatapos. Pati kami lumabas na rin pagkatapos ng isa at kalahating oras
na pananatili.

Isa pa sa natutunan ko doon ay maaaring iwan ng may-ari ang
kanyang mga cards na nakalatag sa mesa basta naroon rin ang dauber na
iiwang bukas. Ang ibig sabihin noon ay may nagmamay-ari at babalikan
lamang iyon. Naging interesado ako sa penomenong ito dahil kahit na wala
itong nakasulat na polisiya ay sinusunod pa rin iyon ng mga customers.
Mga 6:00 PM, pagkatapos kong maglibot-libot sa mga sites ng mga
ka-klase ko ay bumalik na naman ako sariling site ko. Nagulat ako sa nakita
ko dahil nagmistulang family reunion o di naman kaya’y class reunion batch
’50. Masayado ng marami ang mga tao. Maraming matatanda at marami
ring mga bata. Naging mas makulay ang lugar at naging maingay. Dalawang
patakaran ang para sa akin ay nalabag ng mga taong nandoon. Una, ang
patakaran na panatilihin ang katahimikan sa lugar. At pangalawa, ang
patakaran na nagsasabi na bawal pumasok ang mga estudyante at mga
taong edad18 pababa, may nagdala pa nga ng cart ng bata doon.
Medyo natawa ako sa mga taong nakita ko na naglalaro na pamilyar
sa paningin ko, doon pa rin sila sa mga upuan nila nakaupo kung saan ko
sila nakita kaninang umaga. Doon ko naisip na halos buong araw na pala
naglalaro ang mga taong ito dito. Kung iisipin, napagod nga agad ako at
nawalan ng interes sa pananatili ko doon sa loob lamang ng isa at
kalahating oras, pero sila nakayanan nilang magtagal ng ganon katagal.
Napa-isip tuloy ako, para nga lang ba sa katuwaan ang pinunta ng mga
taong ito dito? O may mas mahalaga pa silang layunin sa pananatili nila
doon.

Conclusion

Ang Bingo ay marahil isa sa mga pinaka-kinagigiliwang laro ng mga
Pilipino. Kapansin-pansin ito sa mga pagtitipon-tipon ng mga pamilya, sa
mga selebrasyon ng simbahan, sa mga piyesta at mga lamay, sa mga
reunion sa paaralan at kapisanan, mula sa mga rural na bayan hanggang sa
mga shopping malls.

Marami na ang mga pinagkaiba ng laro mula ng dalhin na ito sa mga
malls. Kung sa baryo ay maingay talaga ang mga laro, sa malls kailangan
tahimik ang mga tao sa paglalaro at tanging boses lang ng caller ang
inaasahang marinig at wala ng iba. Sa mga baryo, bilog o parisukat ang
mga mesa na ginagamit upang mas maging masaya na kasama ang buong
pamilya, ngunit sa mga malls ay rectangular ang mga mesa at hindi iniencourage ang mga tao na mag-usap-usap upang maiwasan ang mga ingay.
Seryoso din ang atmosphere sa mall, lalo na ang caller, di tulad sa mga
baryo na may mga dagdag na mga brainteasers ang mga callers bago nila
sinasabi ang numero. Halimbawa, “sa letrang I, dalawang madreng
nakaluhod” para sa I-22; “sweet na sweet” para sa numerong 16 at “isang
buntis” para sa 5, at iba pang mga nakakatawang parirala. Sa ganitong
paraan, mas may interaction na nagaganap at mas nawiwili ang mga
naglalaro, hindi tulad sa mall na electronic flash boards na lang ang
tinitingnan. Isa pa, mas lalong nagiging mag-isa ang tao sa online gaming
ng larong ito. Mag-isa siyang naglalaro kaharap ang monitor ng kompyuter.
Sa tingin ko, pagdating sa usaping libangan, maaaring doon
binubuhos ng mga pensionada ang kanilang oras, kumbaga pampalipas oras
nila ito. Para naman sa mga mag-kumpare at mga magkaka-ibigang babae,
ang Bingo ay isang anyo ng socialization. Ngunit hindi naman lahat ay
nabibilang at nagtatapos sa ganitong kategorya, dahil naiisip ko lang na
may iba akong napansin doon. Hindi naman kasi lahat pamatay-oras lang
ang laro o di naman kaya’y form of socialization lang. Paano yung marami
na wala namang mga kasama? Paano yung marami na halos ayaw umupo sa
harap ng isang mesa kung may nauna na? Paano naman yung mga bumibili
ng sampung cards na may tigdalawang sets sa laro at matiyagang-matiyaga
sa pagtatatak ng daubers sa mga cards? Paano yung mga seryoso sa laro at
parang napipikon kapag may sumigaw ng “Bingo!”? At panghuli, paano
naman yong mga taong nandoon at naglalaro buong araw na halos hindi na
tumatayo at umaalis sa parehong upuan? Doon ko lang naisip na isa na rin
pala itong anyo ng pangkabuhayan. Tumataya sila at nagbabakasakali na
maibabalik sa kanila ang perang binayad ng doble, triple, o kung pwede pa
nga ay ilang ulit pa. Magkaroon lamang sila ng ikabubuhay at pantawid sa
araw-araw.

Masaya ako sa fieldwork na ito dahil marami akong mga natutunan sa
mga bagay na dati ay binabalewala ko lang. Marami ring mga pagkakaiba
na dati akala ko ay parehas lamang. Hindi nga madali ang maging isang
antropolohista, hindi lang yan panonood kundi pag-aaral din. Ito ang
paghahanap ng karaniwan sa mga hindi pangkaraniwan at paghahanap ng
mga hindi pangkaraniwan sa mga karaniwang bagay. Ang mga teoryang
ginagamit ay hindi lamang panunungkit ng mga magagandang salita upang
lumabas na kapani-paniwala ang iyong mga nakita, kundi ito ay isang
instrumento o paraan ng pagtingin sa mundo upang mas lalo itong
maunawaan ng ibang mga tao na nasa loob at labas ng pinag-aaralan.

References or Literature Cited:
Bingo. “http://en.wikipedia.org/wiki/Bingo_(U.S.)”. Retrieved October 10,
2009.
Oculesics. “http://en.wikipedia.org/wiki/Eye_contact”. Retrieved October 10,
2009.
Proxemics. “http://en.wikipedia.org/wiki/Proxemics”. Retrieved October 10,
2009.
Smoking. “http://en.wikipedia.org/wiki/Smoking”. Retrieved October 10,
2009.

1 Comment »

  1. Star gave us a “peek” of the Bingo at the SM mall. She surveyed the sections of the Bingo Hall, introduced the terms “caller” and “dauber” to orient the reader on the mechanics of the game. She provided some analysis on the proxemics in the Bingo Hall. The participant observation method enabled her to “enter”, thus, write a first hand account of what normally transpires in the Bingo hall. Her participation in the game allowed her to ‘feel’ the experience with the other gamers.
    Star writes persuasively; unwittingly, she wants to ‘subject’ us to her observations. Perhaps her study revealed certain categories of gamers, those who play Bingo for leisure and those who play Bingo to eke out a living? Or perhaps the lines are blurred? A leisurely means of eking out a living…
    Her citations are wanting… wikipedia would not suffice.
    Star made it to the top three…

    Comment by laagmallrats — October 29, 2009 @ 7:22 am


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: